Elgin
Ongeveer 70 kilometer ten oosten van Kaapstad, aan bijna alle kanten omringd door bergen, ligt Elgin, een van de jongste wijnbouwgebieden van Zuid-Afrika en, volgens de meeste maatstaven, ook het koelste. Decennialang stond het gebied uitsluitend bekend om zijn appels in plaats van zijn druiven, en deze geschiedenis van de fruitteelt is nog steeds van invloed op de vallei.
Pas in 1990 werd Elgin een wijnbouwgebied. Al sinds de 18e eeuw werden hier op kleine schaal druiven verbouwd, maar de ontwikkeling van de commerciële wijnbouw werd belemmerd door slechte transportverbindingen – het gebied was alleen bereikbaar via vier steile bergpassen – en door het KWV-quotasysteem, dat vanaf 1918 bepaalde waar wijnstokken legaal mochten worden aangeplant en Elgin niet op de lijst van toegestane locaties had opgenomen. Halverwege de jaren tachtig stelden onderzoekers van het staatsinstituut voor wijnbouw ‘Nietvoorbij’ vast dat het door bergen omringde Elgin-bekken, gelegen op een hoogte tussen 250 en 500 meter boven zeeniveau, een koel klimaat heeft met een langzame rijpingsperiode, wat meer kenmerkend is voor Bourgondië dan voor de rest van Zuid-Afrika. In 1986 gaf boer dr. Paul Kluver toestemming voor de aanleg van de eerste commerciële wijngaarden op zijn land, en enkele jaren later werd Elgin officieel erkend als wijnbouwgebied.
Deze koelte is te danken aan een combinatie van hoogte, zuidoostelijke winden en bewolking, die de dagtemperaturen binnen de perken houden en de rijpingsperiode verlengen tot later in het jaar, dichter bij de herfst. Dit zorgt voor een aanzienlijk verschil tussen dag- en nachttemperaturen, waardoor de suikeropbouw wordt vertraagd en het aroma, de smaak en de zuurgraad zich geleidelijk kunnen ontwikkelen. De bodem hier is bovendien eeuwenoud, een mengsel van zandsteen van de Tafelberg en Bokkeweld-leisteen, sedimentaire gesteenten die 375–500 miljoen jaar geleden zijn gevormd; deze bodem is rijk aan mineralen maar arm aan voedingsstoffen, wat overmatige groei van de wijnstokken tegengaat en de planten dwingt meer energie naar de vruchten te sturen.
Tegenwoordig is er ongeveer 850 hectare beplant met wijnstokken, waarbij Sauvignon Blanc de meest voorkomende druivensoort is, goed voor ongeveer 38 procent van de aanplant, gevolgd door Chardonnay (18 procent) en Pinot Noir (17 procent), evenals kleinere hoeveelheden Riesling, Shiraz, Viognier en andere variëteiten. Een groot deel van de vallei ligt binnen het Kogelberg Biosphere Reserve, het eerste door UNESCO erkende reservaat van Zuid-Afrika, dat in 1988 werd aangewezen, en de principes van duurzame ontwikkeling blijven centraal staan in het werk van de wijnmakers in de regio.
