Super Tuscans - hoe het allemaal echt begon

In 1944 had Marchese Mario Incisa della Rocchetta een probleem in de Maremma, de kuststreek van Toscane. Door de Tweede Wereldoorlog waren de Bordeaux-wijnen waar hij zo van hield niet meer overal in Italië te koop. En de voorraad in zijn eigen wijnkelder slonk en slonk. Dus besloot de Marchese zonder omhaal om zijn eigen Bordeaux te maken. Alleen hier, aan de kust van Toscane, waar volgens hem het terroir erg leek op dat van Graves in Bordeaux. Het plan was overigens niet zo gedurfd als het op het eerste gezicht leek. Mario Incisa della Rocchetta was verwant aan een andere adellijke familie die veel wist over wijnmaken: de Marchesi Antinori.

Hij kreeg daarom voldoende steun toen hij de eerste wijngaarden aanplantte met de twee druivenrassen cabernet sauvignon en cabernet franc op de keten van heuvels tussen Bibbona en Castagneto in het gebied dat nu bekend staat als Bolgheri. Dit was in de wijngaard genaamd Sassicaia - genoemd naar de vele kleine steentjes (Italiaans: sassi) die op de door klei en kalksteen gekenmerkte bodem lagen. In de jaren 40 en 50 was Sassicaia echter nog niet de glorieuze Super Toscaanse ster die het vandaag is. Dat kwam omdat Marchese Mario Incisa della Rocchetta het uitsluitend voor zijn eigen plezier en gebruik maakte.

Onverslaanbaar duo: Sassicaia en Tignanello

Dit veranderde echter allemaal in 1974, toen de Tignanello uit 1971 voor het eerst op de markt kwam. Wijnkenners herkenden onmiddellijk de parallellen tussen de twee wijnen. Toscaanse wijnen die geen Toscaanse wijnen zijn omdat ze de Franse stijl van de Bordeaux aanhangen en zo internationale flair brachten in het nogal gehavende wijngebied. Brunello en Vino Nobile hadden in de jaren zestig en zeventig ook een zeker aanzien, maar Chianti wijnen werden in die tijd gewoon niet meer serieus genomen. Daarvoor was de kwaliteit veel te slecht.

Sassicaia en Tignanello leidden geleidelijk aan tot een complete herbezinning in de regio. En in meerdere richtingen. Door het grote commerciële succes werden er nu ook internationale druivenrassen verbouwd, vooral aan de kust van Toscane. Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc werden gevolgd door Merlot, Syrah en Petit Verdot. Ze wilden ook deze internationale stijl produceren, die zo goed werd ontvangen door wijnkenners. In ruil daarvoor accepteerden ze graag dat de wijnen geen hoge kwaliteitsstatus hadden, maar gebotteld moesten worden als eenvoudige landwijnen.

En hoe zit het met de Vigorello?

Tegelijkertijd was er echter een andere beweging in Toscane. Tegelijkertijd met Sassicaia werd in 1971 Vigorello 1968 op de markt gebracht. Ook dit mocht alleen een landwijn genoemd worden. Maar om andere redenen. Enzo Morganti, manager van de Tenuta San Felice, gebruikte 100 procent Sangiovese voor de Vigorello. Maar volgens de statuten van de Chianti was dit destijds ook verboden! Terwijl sommigen helemaal geen Sangiovese gebruikten (Sassicaia) of te weinig (Tignanello), gebruikte de Vigorello te veel. Gekke wijnwereld!

Vigorello trok ook veel aandacht, maar de betekenis ervan werd heel anders geïnterpreteerd. Terwijl de landwijnen met weinig of geen Sangiovese ineens de smaakdeur naar de grote, wijde wereld openden voor Toscaanse wijnboeren, leerde Vigorello de wereld dat Sangiovese de speciale druivenschat van de regio was. Als geen ander in zijn tijd maakte hij de oorsprong tastbaar. Dit had ook een impact op de regio. Plotseling gingen veel wijnboeren zich opnieuw inspannen met hun Chianti om betere kwaliteiten in de fles te krijgen.

100 procent Sangiovese voor Chianti - dankzij Super Tuscan

Beetje bij beetje groeide de reputatie van de Chianti weer. Dit is waarschijnlijk ook de reden waarom Vigorello officieel opnieuw werd opgenomen in de Chiantistreek. Met 100 procent Sangiovese mocht het zichzelf niet zo noemen. In 2006 werden de productieregels echter veranderd. Een single-variietal Sangiovese mocht nu ook weer Chianti of Chianti Classico heten. En deze twee wijnen hebben niet alleen een beschermde geografische aanduiding, zoals het geval is bij Super Tuscans, maar ook een beschermde en gegarandeerde oorsprongsbenaming - die op het eerste gezicht te herkennen is aan de banderol op de hals van de fles met de drie letters DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita).

Leonardo Bellacini, Enzo Morganti's opvolger bij Tenuta San Felice, wilde de Super Toscaanse status echter niet verliezen - ook al was het lang niet zo succesvol als Rocchetta of Antinori. Na de wetswijziging verbande hij daarom Sangiovese uit de Vigorello en gaf hij voortaan de voorkeur aan een gewone Bordeaux blend, die hij combineerde met de urtuskische druivensoort Pugnitello. Een interessante zet, maar het maakte Vigorello niet tot een van de giganten van Super Toscane.

Tot op de dag van vandaag wordt Enzo Morganti's bijdrage aan de Sangiovese druivensoort zeer gewaardeerd. Er is echter nog steeds veel discussie over de vraag in hoeverre de oenoloog medeverantwoordelijk is voor het succes van de Supertuscans. Of dat de lauweren alleen naar Rocchetta en Antinori moeten gaan.

Bolgheri wordt een Super Tuscan hotspot

Nadat Sassicaia en Tignanello zulke grote triomfen vierden in de jaren 70, leest de geschiedenis van de Super Tuscans altijd alsof veel wijnboeren op de kar van het succes zijn gesprongen. En dat is waar. Maar niet meteen. De overgang van een wijn met een beschermde oorsprongsbenaming naar een eenvoudige landwijn was voor veel wijnboeren iets te gewaagd. En trouwens, niemand kon hen commercieel succes garanderen! Nog afgezien van het feit dat er geen zekerheid was dat de internationale druiven in de Maremma, om precies te zijn rond Bolgheri, echt zo'n hoog niveau zouden bereiken, zoals Marchese Mario Incisa della Rocchetta nooit moe werd te benadrukken.

Alleen de neef van de markies, Lodovico Antinori (ja, nog een Antinori!), durfde het aan om in 1981 Cabernet Sauvignon en Merlot aan te planten in enkele van de wijngaarden van zijn Tenuta dell'Ornellaia. Je raadt het misschien al: Ornellaia ging ook door het dak - zowel qua kwaliteit als prijs - en is vandaag de dag nog steeds een van de grote eersteklas Super Tuscans. Toen de Sassicaia uit 1985 voor het eerst ook de legendarische 100 Parkerpunten kreeg, was er geen houden meer aan voor andere grote Italiaanse wijnmakers. De heuvels werden omgevormd tot wijngaarden met behulp van grote graafmachines. De prijzen per hectare in Bolgheri explodeerden letterlijk nadat Angelo Gaja, de oenologische ster uit Piemonte, hier bijvoorbeeld zijn wijnmakerij Ca'Marcanda vestigde. Net als de familie Folonari, die een dependance bouwde van hun wijnhuis Ruffino, dat al naam had gemaakt met zijn wijnen in Chianti, Chianti Classico en Montepulciano.

Waarom is Bolgheri ideaal voor internationale druivenrassen?

Wat klinkt als een hype van de bovenste plank, was ook echt een hype. Maar het had veel verschillende gezichten. Hoewel de kiezelgrond met zijn vele kleine steentjes, die Sassicaia al beroemd had gemaakt, enorm populair was, ontdekte men al snel dat er nog andere voordelen waren voor de Super Tuscans in Bolgheri. Hoe zuidwestelijker je gaat, hoe zandiger de grond wordt. En dat maakt ze ideaal voor de druivensoort Merlot. In het noorden, zuiden en oosten rond de stad Bolgheri bleken de bodems echter niet alleen kiezel te bevatten, maar ook kalksteen en mergel. Deze zijn ook ideaal voor internationale rode druivensoorten, waar cabernet sauvignon, merlot en cabernet franc, maar ook petit verdot en syrah aan zijn toegevoegd.

De rode wijnen uit Bolgheri werden al snel het gesprek van de dag. Hier ontstond het epicentrum van de Super Tuscans. De kleine regio, met minder dan 100 hectare wijngaarden in de jaren 1990, was precies daarom geliefd. Het kwam zoals het moest komen. In 1994 kreeg Bolgheri de DOC-status (Denominazione di Origine Controllata). Deze opwaardering van het gebied bracht de volgende groeispurt. In 2000 was er al 200 hectare wijngaard. Dit is echter geen vergelijking met vandaag. Nu zijn er maar liefst 1.200 hectare! Zo'n groei is echt uniek in de wereld voor een klein wijngebied dat in de jaren 1940 nog niet eens bestond. Zonder de Super Tuscans was dit niet mogelijk geweest! Ook hier valt Sassicaia weer op. Want toen Bolgheri zijn beschermde oorsprongsbenaming kreeg, was Sassicaia de enige wijn in Italië die zijn eigen DOC kreeg! Dat maakt het als het ware een Super Super Tuscan.

Wat kenmerkt een Super Tuscan?

Bolgheri is misschien wel het epicentrum van de Super Tuscans. In feite kunnen deze wijnen echter overal in Toscane geproduceerd worden. Tot op de dag van vandaag zijn er geen aparte regels voor Super Tuscans. Men is het echter wel eens geworden over bepaalde kenmerken die typisch zijn voor dergelijke wijnen. Dit begint met de internationale druivensoorten en eindigt met consistente rijping op barriques.

Naast Sassicaia, Tignanello en Ornellaia zijn er nog veel meer bekende Super Tuscans die een echte cultstatus genieten. Dit zijn onder andere Solaia, Messorio, Le Pergole Torte, Masseto, Paleo, Duemani, Siepi en natuurlijk Gusto di Notri. Wat ze allemaal gemeen hebben is hun internationale stijl, hun complexiteit en hun indrukwekkende levensduur. Bovendien worden deze Super Tuscans regelmatig geprezen door wijncritici en beloond met een ware puntenregen. Dit is precies wat hen hun cultstatus heeft bezorgd. Super Tuscans behoren tot de grote sterren van de wijnwereld.